رئیس دانشگاه پیام نور کمیجان از راهاندازی مرکز مشاوره این دانشگاه برای نخستین بار در این شهرستان خبر داد.
فارس – ابوالفضل عیسیآبادی اظهار داشت: شهرستان کمیجان با گذشت چند سال قدمت از داشتن یک مرکز مشاوره در بخشهای مختلف محروم بود که با ایجاد این مرکز در دانشگاه، عموم شهروندان میتوانند از خدمات مشاورهای این دانشگاه بهرهمند شوند.
وی تصریح کرد: مرکز مشاوره دانشگاه پیام نور کمیجان در زمینههای مختلف تحصیلی، شغلی، خانوادگی و روانشناسی با بهرهمندی از متخصصان روانشناس، روانپزشک، مددکار و مشاور مذهبی از آمادگی لازم برای مشاوره دادن به دانشجویان و مردم برخوردار است.
رئیس دانشگاه پیام نور کمیجان، مرکز مشاوره را مرکز رسیدگی به تمام نیازهای روحی، روانی، عاطفی، اعتقادی و یافتن راهحلهایی برای مشکلات خاص دانست و خاطرنشان کرد: دانشجویان دانشگاهها به دلیل حساسیت دوران رشد و تحصیل خود و شرایط خاص این مقطع از زندگی، به ویژه در بدو ورود به دانشگاه، فشارهای روانی و اجتماعی بسیاری را تجربه میکنند که گسستن از زندگی قبلی در خانواده، ورود به زندگی دانشجویی، عدم آشنایی با محیط دانشگاه، مدیریت مسائل تحصیلی، معیشتی و عاطفی بخشی از این فشارهاست که ارائه خدمات مشاورهای و درمانی توسط مراکز مشاوره دانشجویی میتواند بخشی از این فشارها را کاهش دهد.
عیسیآبادی گفت: پیشگیری از آسیبهای روانی اجتماعی و ارتقای سطح بهداشت و سلامت روان دانشجویان، راهنمایی دانشجو در راستای شناخت صحیح تواناییها، تصمیمگیری آگاهانه و حل مشکلات گوناگون، افزایش ضریب سازگاری با محیط تحصیل و زندگی، ارتقای سطح دانش و بینش روانشناختی دانشگاهیان در زمینه مسائل گوناگون و ایجاد زمینههای لازم برای ارتقای روابط میان فردی سالم در دانشگاه از مهمترین اهداف راهاندازی این مرکز مشاوره است.
تماس از استان تهران : 9092301611
تماس از سایر شهرهای ایران : 9099071612





باسلامٍ،خانواده با برنامه ریزی دقیق و کارشناسی شده در کنار مجموعه آموزشی ، فرزندان را باایجاد و تقویت روخیه اعتقادی و اعتماد به نفس ،تقویت انگیزه برای مطالعه جهت جدیت در رقابت علمیو کسب مراتب بالای دانش در مدت قریب به دو دهه تدارک مادی ، معنوی و هدایت میکند بعد از فراغت از تحصیل یک دفعه زیر پای جوانی که عمرش را در ره کسب غلم صرف نموده با مواجه شدن با بازار کار خالی میشود و تمام انگیزهها و آرزوهایش از بین میرود و احساس میکند که فقط از او برای حضور در کلاس و حدنصاب رسیدن کلاس برای تضمین حقوق آموزگاران و اساتید و کادر مجموعه آموزشی استفاده میشده و همه تشویقها و لوح سپاسها تو خالی بوده است ۱،حال آیا:
۱-انگیزه ای برای جوانان طالب علم با مشاهده این الگوها باقی میماند؟۲-آیا خود این فرایند -پرورش نیروی تحصیل کرده بدون توجه به نیاز کشور-عامل بحران روحی و روانی نیست؟۳-آیا با این شرایط اعتمادی برای مراجعه به مراکز مشاوره باقی میماند؟۴-آیا با این شرایط انگیزه ای برای نخبه علمیشدن والگوی اخلاقی شدن میماند؟۵- نهادی که باید درس برنامه ریزی به جامعه بدهد وقتی برای ورودی و خروجی خود برنامه ریزی نمیکند مردم چه قضاوتی خواهند کرد ؟
[پاسخ]